Hayallerimin Tohumunu Attım

Nisan 2, 2012

Yakın zamanda birkaç ders süren konusu “Farkındalık” olan bir kişisel gelişim eğitimine katıldım. Hayatı detayları önemseyerek yaşadığımdan kendimi daha fazla tanımam gerektiğini düşünüyordum. Kendimi ne kadar iyi tanırsam vermem gereken kararlarda kendimi tanımanın yararını hep gördüğümden daha fazla ve daha derin tanımak için uğraşırım. Daha önce hiç karşılaşmadığım bir durumla karşı karşıya kalınca ne yapıp yapamayacağım, ne hissedeceğim, sonuçlarından nasıl etkilenebileceğim konusunda öngörülerimin olması, sınırlarımı ve kapasitemi biliyor olmak beni rahatlatıyor.

Eğitimden beri nelerin farkında olmam gerekiyor farkında mıyım? diye kendime sorup duruyorum. Çünkü hayatım boyunca derin hayal kırıklıklarımın, büyük başarısızlıklarımın olmadığını anlattım. Bu hep gurur duyduğum bir durumdu. Doğru kararlar almama ve emin adımlar atmama bağlıyordum. Olaylara ve durumlara kendimce gerçekçi bakarak ya da hayatımla ilgili planlama yaparken sınırları da bu doğrultuda çiziyordum.

Ama işin aslı ben hayal kırıklığından korktuğumdan hayal kurmaktan kaçıyormuşum! Ben hayal kurmamayı hep gerçekçi olmak olarak yorumlamıştım oysa ki…Hayal kurmanın insanı nasıl rahatlattığını, hayallerin -aşırı hayalperest olmamak şartıyla- peşinden koşmanın moral ve motivasyonu artırdığını, daha üretken olmamı sağlayabileceğini, can sıkıntım olduğunda azaltacağını, hayallerimden yola çıkarak koyabileceğim hedeflerin beni daha başarılı kılacağını görmezden gelmişim.

Dünyada bir çok keşif, bir çok başarının temeli belki de küçük hayallerle atılmadı mı? Hayaller planlara ve projelere dönüşüyor ve ben kendimi bundan mahrum bıraktım. Artık hayal kurmayı öğreniyorum. Nefes almaya ve mola vermeye ihtiyaç duyduğum anlarda ruhumu dinlendiren enstrümantal müzik eşliğinde kendimi farklı yerlerde düşünüyorum. Kendimi daha başarılı, daha mutlu, daha umutlu hayal ediyorum. Bazen deniz kenarında tatilde oluyorum bazen de hiç gitmediğim ama gitmeyi istediğim bir yeri geziyorum. Hatta çok kızdığım ya da kırıldığım birine içimden geçen herşeyi söylediğimi düşünüp rahatlıyorum.

Ben hayal etmenin güzelliğini hayal edememişim 🙂

2 Yorum

  • Güneş Abacı Nisan 2, 2012, 4:31 pm

    o seni rahatlatan güzel hayallerine devam et Pınar. Allah seni “İkili yalnızlık” tan korusun. İkili yalnızlık konusunda düşüncelerini de öğrenmek isterim. İki üç ibare karalarsan memnun olurum. Şen ve Esen kal
    Güneş Abacı

  • Pınar Nisan 4, 2012, 6:25 am

    Çok teşekkür ederim…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.