Bu Yazı Tamamen Kendime ELEŞTİRİMDİR

Aralık 4, 2014

 

 

Dün akşam yaklaşık 3-4 saat elektrikler kesildi. Uzun zamandır da erken bir saatte eve gelmemiştim. Sonra ne mi oldu? Karanlıkta -evde kocaman bir fener ve mumlar olmasına karşın- üstümü değiştirmek zor geldi ve dışarıya çıkıp karanlıktan kurtulamadım. Annem ve babamla uzun zamandır sohbet edememiştik buna fırsat bulduk. Bu belki de elektrik kesintisinin tek iyi tarafıydı.

Sohbet sırasında dıt dıt bir ses o da ne cep telefonu şarjım bitiyor. Evde, arabada ve iş yerinde şarj cihazım her daim hazır olduğundan kolay kolay şarj bitme sorunu yaşamam. Evet evet şarjım bitiyor ve elektriklerin ne zaman geleceği belli değil. Netbooka cep telefonumun 3G (açılımı 3rd Generation) sini kullanabilmek için ayarlama yapamadım ve elimdeki tek internet hatta tek çalışan teknolojik alet şarjı biten akıllı telefonum oldu. Genelde akşamları evdeysem takip ettiğim yabancı dizilerimi izlerim ya da internetten gün içinde okuyamadığım haberleri ve e- postalarımı okurum. Bir anda yapabilecek hiçbir şeyi olmayan insan oldum. Kendimi bomboş hissettim.

Arabaya gidip telefonumu biraz şarj ettim. Beklerken sıkılmayayım diye de okuma gözlüğümü yanıma aldım ve onun cılız ışığında kitap okudum. Tavan lambasını neden kullanmadım değil mi? Zifiri karanlık bir site, otoparkta siyah bir araba, tavan lambası açık ve içinde ne yaptığı anlaşılmayan bir insan olup çevreye gereksiz gerginlik yaşatmak istemedim. Neredeyse 1 saat kitap okudum. Odaklanmamı engelleyecek en ufak bir ses yoktu. Bir yandan 2014 yılı olmuş saatlerce giderilmeyen elektrik arızasına laf ederken bir yandan da derin bir sessizlik ve etrafın karanlığının tadını alarak kitap okumuş oldum. Elektrik yoksa ve teknolojiden tamamen kopmuşsam ne kadar yavanlaşıyorum. Televizyon seyretmeyince, sosyal ağlarda vakit geçirmeyince ve hatta telefon çalmayınca ne kadar boş kaldım. En yakınlarımın bile hayatlarını sosyal ağlardan takip eder oldum. Görüşmeye vakit ayırmak için şartları zorlamak yerine hemen bir telefon ediyor ve görüşmüşüz gibi sosyalleştiğime inanmaya çalışıyorum. Gidip görebileceğim yerlerin fotoğraflarına ve videolarına bakıp gitmiş kadar olmaya çalışıyorum.

Akıllı telefonlar öylesine aptallaştırdı ki özel günler, toplantılar, yapılacak işler bile telefonumda not olarak kayıtlı. Yıllarca fil hafızalı olmak ile övündüm ben. Bir konuda fikir yürütmeye çalışmak yerine hemen akıllı telefondan arama motoruna girip sonuca ulaşıyorum. Bilginin ulaşılabilir olması ve paylaşılması çok harika ama bizi bu kadar tembelleştirmesine izin vermek de bir o kadar yanlış. Ben dün akşam buna ne kadar izin verdiğimi gördüm.

Artık akşamları daha az telefon ve internet daha çok yan yana can cana göz göze sosyalleşme ve bol bol kitap ve dergi okuma günleri başladı. Yıl 2014, iyi ki elektrikler kesilmiş 😉

Yorum Yapılmamış

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.