Affedin Dünya Çocukları

Kasım 20, 2015

 

Bugün 20 Kasım Dünya Çocuk Hakları günü. Çocuk hakları; kanunen veya ahlaki olarak dünyadaki tüm çocukların doğuştan sahip olduğu! eğitim, sağlık, yaşama, barınma, fiziksel, psikolojik veya cinsel sömürüye karşı korunma gibi haklarının tamamıdır. Bu tanım karşısında ağlayalım mı?

1924 yılında Cenevre Çocuk Hakları Bildirgesi kabul edilmiş. Bu bildirge uluslararası alanda çocukların korunmasına yönelik yapılan ilk sözleşme. Cenevre Bildirgesi’nde; çocukların doğal biçimde gelişmesine olanak sağlanması, aç çocukların beslenmesi, hasta çocukların tedavi edilmesi, terk edilmiş çocukların korunması, felaket anında yardımın öncelikle çocuğa yapılması, çocukların her türlü istismara karşı korunması ve kardeşlik duyguları içinde eğitilmeleri gerektiği belirtilmiş.

Bu bildirge Türkiye tarafından da onaylanmış. Daha sonra Birleşmiş Milletler Genel Kurulu tarafından 20 Kasım 1989 tarihinde benimsenen Çocuk Hakları Sözleşmesi 2 Eylül 1990 tarihinde de yürürlüğe girmiş. Sözleşmenin 4 temel ilkesi;

Ayrım gözetmeme
Çocuğun yüksek yararı
Yaşama ve gelişme hakkı
Katılım hakkı
Yıl 2015…Dünya üzerinde yetersiz beslenmeden ölen milyonlarca çocuk, parasızlıktan ya da cehaletten dolayı okutulmayan milyonlarca çocuk, istismara uğrayan ve pedofililere kurban olan milyonlarca çocuk, okutulmadığı için kötü şartlarda işçi olarak çalıştırılan milyonlarca çocuk, başlık parası için babası yaşındaki adamlarla evlendirilen milyonlarca çocuk, ailesinden şiddet gören milyonlarca çocuk, savaşalarda ailesini evini kaybeden milyonlarca çocuk, sözde dini ritüellerle sünnet edilip sağlıklarından hatta hayatlarından olan milyonlarca kız çocuğu, savaş suçu olmasına rağmen savaşlara sokulup eline silah tutuşturulan milyonlarca çocuk, kız olarak dünyaya geldiği için istenmeyen, itilen kakılan hatta öldürülen milyonlarca kız çocuğu…

Utanmadan, üzülmeden Dünya Çocuk Hakları gününü kutlayalım mı?

Nazım Hikmet ne güzel yazmış…

KIZ ÇOCUĞU

Kapıları çalan benim kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem göze görünmez ölüler.
Hiroşima’da öleli oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım, büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce, gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim, külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki kâat gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı, teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin şeker de yiyebilsinler.

Yorum Yapılmamış

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir