Mevlana’dan Öğrenmeye Dair

    Mevlana hayata dair öylesine doğru sözler söylemiş, şiirler yazmış ki her okuduğunuzda yeni bir şeyler buluyorsunuz her cümlede.  İlk okuduğumda lisedeydim sanırım. Yaşım ilerleyip hayat tecrübem arttıkça her mısrası daha da doğru gelmeye başladı. Siz de tekrar tekrar okuyun ve kısa bir süre gözlerinizi kapatıp hayatınızı hızlıca zihninizden geçirin. Siz de bu dizelerdeki gibi hatayı yaşıyor ve algılıyorsunuz değil mi? Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım. Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum. Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi… Ağladım.” “Yaşamayı öğrendim. Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim. Zamanı öğrendim. Yarıştım onunla… Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…” “İnsanı öğrendim. Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu… Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim. Sevmeyi öğrendim. Sonra güvenmeyi… Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.” “İnsan tenini öğrendim. Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu… Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim. Evreni öğrendim. Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim. Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek Gerektiğini öğrendim.” mevlana tasavvuf mesnevi Ekmeği öğrendim. Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini. Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar…