Dikiz Aynası

Ä°lk arabam olduÄŸunda daha ilk defa  kendi başıma kullandığımda sürekli dikiz aynasından arkadan gelen araçlara bakıyordum çok yaklaşıyorlar mı diye ve bu korkumdan dolayı neredeyse bir kaldırıma çıkıyordum. Kendi bisikletimden baÅŸka bir bisikleti ilk kullandığımda önüme bakmak yerine arkamdan araba geliyor mu (sanki arabayla yarışacağım !!!) diye bakmaktan düşüp ellerimi yaralayıp diÅŸimi kırmıştım. Ä°lk güvenim sarsıldığında sürekli bu duyguyu düşünüp bir süre kimseye güvenmemeyi seçmiÅŸtim. Ãœniversiteden mezun olduÄŸumda ilk bir kaç iÅŸ görüşmem olumlu sonuçlanmayınca bir süre hiç bir iÅŸ baÅŸvurusunda bulunmamıştım kendimce kırılarak. Ä°lk kez bir sınavda kötü not aldığımda artık baÅŸarısız olduÄŸuma inanıp daha fazla çalışmak yerine  2. ve 3. kötü notumu almıştım (geometri dersi sevmemiÅŸtim, sevmiyorum, sevmeyeceÄŸim). Düşündüğümde o kadar çok takılı kaldığım dikiz aynasından bakışım var ki… Sonra fark ettim ki benim gibi bir çok insan hep geriye bakıp takılıp kalıyor orada. Sadece hayatlarımızda deÄŸil, toplum olarak yaÅŸadığımız tüm olumsuzluklarda vah vah tüh tüh hallerinden çıkamıyoruz bir türlü. Evet zarar gördük hatta canımız yandı, kayıplarımız oldu, piÅŸmanlıklarımız, keÅŸkelerimiz. Ama bireysel ya da toplumsal geçmiÅŸte yaÅŸanan ne olursa olsun yapmamız gereken durum deÄŸerlendirmesi yapıp ders çıkarabilmek. Sürekli dikiz aynasına bakmak önünüzü göremeyip duvara toslamaktan fazlasını getirmiyor..